• Home
  • Adviezen
  • Betreffende onderdelen van het omzettings- en splitsing beleid

Betreffende onderdelen van het omzettings- en splitsing beleid

Utrecht, 6 juni 2018

Beste Rachid,

Samen met een paar wijkraadsleden hebben wij het meegestuurde rapport

“Evaluatie Beleid Omzetten en Splitsen Woningen” grondig bestudeerd.

We zijn blij dat het college het beleid zoals dat nu geldt in hoofdlijnen wil continueren.

Er is destijds veel tijd gestoken in het opstellen van dit beleid naar aanleiding van veel slechte ervaringen die vaste bewoners van de verschillende wijken in de stad hadden.

Het is duidelijk en het werkt !

Er wordt nu gevraagd om een aantal aanpassingen.

1) Het aanpassen van de schaarstegrens (WOZ-waarde ).

De WOZ waardegrens van 305.000 euro moet nodig en het liefst zo snel mogelijk worden aangepast.

Als voorbeeld neem ik een huis in de Makassarstraat.

Dat huis had in 2017 nog een WOZ-waarde van 213.000 euro.

Dit jaar is het plotseling 342.000 euro waard

en zou dus bij verkoop zomaar gesplitst kunnen worden. (wat we dus juist niet willen)

Zo’n prijsstijging komt in meer straten voor.

De geïndexeerde schaarstegrens van 316.987 euro is dus veel te laag.

Mediane verkoopprijzen van 400.000 euro zijn veel reëler, daarboven indexeren.

2) Uitbreiding van het aantal personen van 2 naar 3 aan wie vergunningsvrij verhuurd mag worden.

Niet doen !

Dat er bij verhuur aan 3 personen dezelfde situatie ontstaat als bij de huidige hospitasituatie is zeer twijfelachtig.

Volgens ons maakt het voor de leefwijze van de huurders een groot verschil of de eigenaar in het hetzelfde huis woont.

Dit geldt ook voor een ouder/kind situatie.

De oude hospitaregeling werd vaak ten onrechte gebruikt om de omzettingscompensatie van 241 euro per vierkante meter te omzeilen.

De eigenaar woonde er zelf niet en deed vaak niets aan onderhoud of overlast, hetgeen vooral bij kleine Verenigingen van Eigenaren (VvE’s) tot ongenoegen leidde bij de andere leden omdat het oa. tot een waardevermindering van hun huizen zorgde.

Drie studenten in een huis hebben toch echt een ander leefritme dan een stel met een kind.

3) Flexibilisering van het verbruiksoppervlak.

Ook dit moeten we niet willen.

Hiermee wordt alles weer onderuit gehaald wat met het beleid bereikt moest worden.

50 m2 was al een compromis, er hoorde namelijk in de oorspronkelijke versie nog een buitenruimte en een berging bij.

Een woning van 130 m2 in drieën delen zorgt voor een verdichting van toch al zwakke delen in een wijk, meer druk op de omgeving enz.

Het verloop van bewoners neemt toe omdat een ruimte dan gauw te klein is, bijv. als de bewoner met iemand wil samenwonen.

De cohesie met de buurt neemt ook af want studenten zijn maar tijdelijke bewoners, die liever met andere studenten omgaan dan met buurtbewoners.

Nog meer bewoners in een woning zorgt ook voor meer overlast omdat er minder ruimte is voor geluidswerende maatregelen die eigenlijk door de eigenaar hadden moeten zijn aangebracht, maar die kosten geld en dat hebben “huisjesmelkers” er meestal niet voor over. Zelf wonen ze er niet, dus het interesseert hen niet

Dit in combinatie met het gebrek aan controle, toezicht en handhaving van de gemeente zal ten koste gaan van de leefbaarheid.

Niet doen dus.

Wat ons ook zorgen maakt is dat wij aanvragen zien voor het samenvoegen van 2 woningen tot 1 woning.

Die ene woning komt dan qua prijs boven de schaarsteprijsgrens en zou dan in meer appartementen  kunnen worden gesplitst.

Voorbeeld:

  • 1 huis van 130 m2 zijn 2 appartementen. (minimaal 50 m2)
  • 2 huizen van 130 m2 samen zijn 5 appartementen van 50 m2.

Het is nog maar de vraag of er echt van het oorspronkelijke bouwvolume wordt uitgegaan.

Hopende dat je de zorgen van de Wijkraad-West kunt overbrengen aan het college,

Verblijf wij met vriendelijke groeten

Wijkraad West,

Piet Kuipers, lid

Jaap Visser, secretaris.